Jak wcześniej opisałem, mój proces rehabilitacji daleki był od liniowego. Był pełen wzlotów i upadków, małych zwycięstw i okresów wątpliwości. Niedawno znów znalazłem się w sytuacji, gdzie ciało zaczęło reagować negatywnie – i obawiałem się większego nawrotu.
Zacząłem się zastanawiać, czy moja wcześniejsza reakcja na stres w ogóle się dobrze zagoiła, a niepewność co do tego, co się dzieje, zaczęła coraz bardziej mnie obciążać mentalnie.
Aby uzyskać jasność i uniknąć niepotrzebnych zmartwień, postanowiłem, we współpracy z lekarzem z Team Danmark, poddać się badaniu. Miało to dać mi bardziej obiektywny obraz sytuacji – i miejmy nadzieję, spokój umysłu.
Punkt zwrotny
Na szczęście badanie wykazało, że uraz zagoił się bardzo dobrze i nie było oznak nowego urazu ani rzeczywistego nawrotu.
Wynik stał się mentalnym punktem zwrotnym. Nie tylko dlatego, że to była dobra wiadomość, ale dlatego, że od tego momentu mogłem porzucić strach i skupić się na rozwiązaniach i kolejnych krokach.
To interesujące, jak wyraźnie zdałem sobie sprawę, jak silne jest połączenie między ciałem a umysłem: Gdy myśli znalazły spokój, ciało niemal natychmiast zaczęło czuć się lepiej – zarówno fizycznie, jak i w treningu.
Reakcja i adaptacja
Z bardziej klarownym punktem wyjścia zacząłem analizować, co mogło być przyczyną objawów i napięć, które odczuwałem.
We współpracy z lekarzem Team Danmark doszedłem do wniosku, że jazda na rowerze – zwłaszcza intensywne sesje – prawdopodobnie była zbyt dużym obciążeniem dla ud. Stało się dla mnie jasne, że tutaj muszę zmienić podejście.
Zdecydowaliśmy się więc całkowicie zrezygnować z jazdy na rowerze i zastąpić ją aquajoggingiem i bieganiem na świeżym powietrzu. Ponadto, z większym spokojem, zintensyfikowałem leczenie ud i rozluźniłem napięcia, które mnie dręczyły od dłuższego czasu.
Jednocześnie cofnąłem się w planie treningowym i zmieniłem swoje podejście. Zmniejszyłem zarówno ilość, jak i intensywność, i wróciłem do prostszego podejścia: Po prostu biegać. Bez nacisku. Bez pogoni za formą czy czasami. I właśnie to podejście okazało się naprawdę skuteczne.
Szybki i wyraźny postęp, zarówno fizyczny, jak i mentalny, był silnym przypomnieniem, że w niektórych sytuacjach mniej znaczy więcej – szczególnie gdy ciało było pod presją. Odwaga, by tymczasowo odpuścić i pozwolić sobie na regenerację i odbudowę, jest teraz konieczną inwestycją na dłuższą metę.
Mój proces nadal trwa, i jeszcze nie osiągnąłem celu ani nie wróciłem do normalnej ilości treningu. Ale po raz pierwszy od dłuższego czasu czuję, że ciało jest silne, stabilne, i że jest światło na końcu tunelu. Znów jest spokój w myślach i kierunek w treningu – a z tym przychodzi również radość i pozytywne myśli.
Wszystko będzie dobrze, a cele na lato są realistyczne.
Zainteresowany więcej?
