Ik keek al een half jaar uit naar dit voorjaarsseizoen.
Het plan was duidelijk, de training opgesteld en doelen gezet: Eerst het Deens Kampioenschap 10, daarna het EK wegatletiek en als kers op de taart, de London Marathon. Maar in plaats van startnummers en nieuwe PR's, stond ik voor het Deens Kampioenschap 10 met een pijn in mijn dij die niet wegging – en later een MRI-scan die mijn vermoeden bevestigde: Stressreactie in het bot.
Plannen uit het raam
Het begon als een vage pijn, zoals veel lopers waarschijnlijk kennen. Niet extreem – simpelweg een gevoel dat opduikt tijdens en vlak na de training, waar iets niet helemaal klopt.
Ik probeerde eerst wat te minderen en het rustiger aan te doen. Maar de symptomen werden niet beter. Pas toen ik helemaal stopte en het liet onderzoeken, kwam het antwoord: Drie weken volledige rust.
Het zien verdwijnen van je doelen – het Deens Kampioenschap, het EK en London – was een enorme teleurstelling. Ik had er zoveel in geïnvesteerd. Maar juist nu – in die periodes waarin alles stil staat – heb je de kans om te reflecteren.
Die reflecties hebben geleid tot deze drie tips die ik heb moeten leren – en die ik graag wil delen, zodat jij hopelijk een vergelijkbare situatie kunt vermijden.
1. Luister naar de kleine signalen.
Vage pijn die weken aanhoudt, is niet iets dat ik kan 'weglopen'. Het lichaam probeert je iets te vertellen, dus luister voordat het serieus wordt. Ik probeerde al vroeg te stoppen en mijn benadering van de training te veranderen, maar het duurde te lang voordat ik het probleem goed liet onderzoeken.
Volgende keer laat ik sneller een MRI-scan maken als het niet snel beter wordt en het moeilijk is om te achterhalen wat het probleem is.
2. Neem pijn serieus – en neem verantwoordelijkheid.
Het is niet zwak om te stoppen. Het is sterk om een pauze te durven nemen, aan te passen en uiteindelijk een langere blessure te voorkomen. Het verandert op korte termijn niet veel of ik nu een, twee of vijf dagen pauze neem: De vorm verandert niet in zo'n korte tijd. Een stressreactie heeft echter tijd zonder belasting nodig om te genezen, dus een goed advies is om een initiële pauze van enkele dagen te nemen en het programma te negeren.
Dit is een ontzettend eenvoudig advies om door te geven, maar het is verschrikkelijk moeilijk om in de praktijk te houden – dat weet ik zelf.
3. Geef jezelf ruimte om teleurgesteld te zijn – en ga dan verder.
De teleurstelling over gemiste races is echt, en het is oké om verdrietig te zijn. Maar laat het je niet definiëren. Gebruik het om iets nieuws en sterkers op te bouwen – zowel fysiek als mentaal. Ik geef mezelf één tot drie dagen voordat ik vooruit begin te kijken en verderga. Negativiteit is nergens goed voor, noch voor jezelf noch voor de toekomst, en het is ook niet eerlijk tegenover je omgeving.
Na de London Marathon, toen ik het vanaf de zijlijn had gezien, keerde mijn humeur en sindsdien kijk ik constructief vooruit. Hoe kom ik nu het beste terug? Dat is mijn grote focus.
Nu ben ik rustig weer begonnen. Ik heb geen haast – want ik weet dat de verstandigste weg vooruit soms begint met een stap terug. En misschien wel het allerbelangrijkst: Ik ben beter gaan luisteren. Niet alleen naar mijn lichaam, maar ook naar mezelf.
Geïnteresseerd in meer?
