Eerst schreef ik over het belang van rustig beginnen op een hoogtetrainingskamp en daarna over hoe ik in week 2 misschien niet helemaal het juiste deed. Dit artikel gaat dus grappig genoeg over de gevolgen van het te ver drijven in de hoogte.
Na week 2 was het lichaam nog steeds fris en dat was het ook nog op maandag en dinsdag in week 3.
Dinsdagmiddag was een echt goede training met Kristian en mijn coach Henrik, die het vanaf de zijlijn overzag.
Mijn coach, Henrik, kwam naar ons toe dinsdag in week 3, om te helpen met trainingsplanning en behandeling - en hij bleek erg nodig.
Pijnlijke en vermoeide lichaam
Woensdagochtend werd ik wakker met een gespannen en pijnlijke kuit en een ZEER vermoeid lichaam. We jogden een rustige tocht van 70min en ik was moe, meer dan gewoonlijk. Ik stond bijna met mijn handen op mijn knieën in de supermarkt, toen we daarna boodschappen deden, en ik had het liefst in de koude fruit- en groenteafdeling willen liggen.
Woensdagmiddag, (na een dutje, goed eten en ontspanning) was het lichaam beter, maar de kuit pijnlijker – we moesten het plan wijzigen. Uitgesproken vermoeidheid en duidelijke pijn waren duidelijke tekenen dat ik het te ver had gedreven in de hoogte. Het lichaam was gestrest. Week 2 was misschien te zwaar geweest? En nu kwam de rekening? Er komt altijd een rekening als je over de grens gaat, afhankelijk van hoeveel je de citroen perst.
Een geperste citroen
Donderdag en vrijdag waren rustigere dagen en dat betaalde zich meteen uit, zodat ik zaterdag en zondag mij beter voelend liep en de kuit onder controle had. 170km in totaal voor de week en er was nu een week tot het EK. Ik was weer hoopvol. Helaas had het lichaam andere plannen. Een van de dingen die kunnen gebeuren als je op (en over) de grens ligt, is dat je immuunsysteem een beetje onderdrukt wordt, en je vatbaarder wordt voor ziektes. Zo kreeg ik er een; een buikinfectie om de week van het EK mee te beginnen, dat was kritiek.
Maandag, dinsdag en de nacht naar woensdag werden doorgebracht in bed en op het toilet. Ik voelde me verschrikkelijk en dat beïnvloedde me mentaal. Zo leuk als het is om op trainingskamp te zijn, als het goed gaat, zo vervelend is het om er te zijn als je ziek, geblesseerd of op een andere manier niet kunt trainen. Je bent op een plek waar het om trainen gaat, omringd door mensen die dat doen en de constante herinnering dat je dat niet kunt - dat is frustrerend. Voeg daaraan toe dat de dagen aftellen naar een race waar je naar uitkijkt, dat zet de mentaliteit optest.
Gelukkig komt het humeur net zo snel terug als de ziekte verdwijnt. Woensdag, op onze reisdag naar Antalya in Turkije, waar het EK cross op zondag zou plaatsvinden, begon ik me beter te voelen.
