Soms geeft het leven je een beetje magie — en dat was precies wat er gebeurde toen Katharina en ik de kans kregen om met naar begin november te gaan. In de video hieronder kun je de race herbeleven door onze ogen, en in dit artikel duiken we in waarom deze marathon minder als een wedstrijd voelt... en meer als 's werelds grootste viering van hardlopers.
Video
Play
De meest comfortabele New Balance-schoenen
Een start die je nooit vergeet
New York City Marathon is bekend om twee dingen: De race kronkelt door de vijf boroughs (stadsdelen), en heeft meer hoogteverschillen dan je denkt. De 246 hoogtemeters maken het tot de derde zwaarste race van de World Marathon Majors, alleen overtroffen door Boston (248 hoogtemeters) en Sydney (317 hoogtemeters). Maar laat je niet afschrikken. De route is puur geluk van eerste stap tot laatste meter, en dat is precies een van de redenen waarom je het minstens één keer moet proberen te lopen in je leven.
De dag van de race begint vroeg. Heel vroeg. Je stapt in een bus of veerboot lang voor zonsopgang en eindigt in het startgebied naast de Verrazzano-Narrows Bridge op Staten Island. Fun fact: De meeste lopers brengen eigenlijk meer tijd door met wachten op Staten Island dan ze doen in een van de andere vier boroughs — dus neem warme, oude lagen mee die je klaar bent om te doneren als het startschot nadert.
Het oversteken van de Verrazzano-brug is de perfecte manier om het feest te openen: nog geen toeschouwers, alleen het geluid van duizenden voetstappen, Manhattans skyline ver in de verte, en een onmiddellijke runners-high raakt je, terwijl je al een groot deel van de hoogtemeters van de race opslokt op de eerste kilometers.
Wanneer je van de brug af rent, kronkelt de route naar Fourth Avenue in Brooklyn — en daar gebeurt het magische: Het zicht op een eindeloze stroom van lopers voor je is volledig overweldigend. Duizenden mensen, allemaal met hetzelfde doel, allemaal gevangen in dezelfde elektrische sfeer. Het is onmogelijk om niet te glimlachen.
Publiek – de grootste superkracht van de stad
Op Fourth Avenue in Brooklyn krijg je voor het eerst een voorproefje van hoe 2,5 miljoen toeschouwers de wind in je zeilen kunnen zijn. Het lawaai is constant (behalve de korte stilte in Williamsburg), en de energie is volledig gek. Ik denk niet dat ik ooit zoveel plezier heb gehad tijdens een straatrace als hier.
En het publiek blijft doorgaan. De afdaling van de Queensboro Bridge kan bruut aanvoelen — met 25 km in de benen en een steile klim over de brugis de steile betonnen afrit een vrij directe herinnering aan ja... je hebt nog knieën. Maar zodra je Manhattan bereikt, raakt het gebrul je als een muur. Het is zo overweldigend en opbeurend dat alle pijn direct verdwijnt, vervangen door pure, frisse energie.
En dan komt de finale: Central Park. Het voelt echt alsof de hele stad hier is om je naar huis te juichen. Zelfs als je zo moe bent dat je benen het enige zijn dat je nog voelt, dwingt het publiek een glimlach terwijl je de laatste etappe en de finishlijn nastreeft.
Een afsluiting die blijft hangen
De laatste vijf kilometers voelen als een emotionele achtbaan op volle snelheid — pure euforie vermengd met totale mentale uitputting. Het is ongelooflijk hoe je compleet leeg kunt zijn en toch helemaal opgeladen, zonder energie maar toch bruisend van het publiek dat je helemaal naar de finish toejuicht. Zelfs de beruchte laatste heuvel naar Central Park stopt je dan niet.
En ik was zeker niet de enige die zich zo voelde — alle 59.226 finishers voelden waarschijnlijk dezelfde mooie strijd die de TCS New York City Marathon opnieuw de grootste marathon ter wereld maakte.
New York is een episch decor voor een marathon — skyline, bruggen, chaos en karakter — maar de waarheid is dat het de mensen zijn die het onvergetelijk maken. Het publiek is de ziel van de race.
Na de race was ik volledig op: ik bevroor en was uitgeput, een lege huls van een mens gewikkeld in een oranje poncho. Maar zelfs in de metro naar huis lieten de New Yorkers me voelen als de stoerste ter wereld. Iedereen feliciteerde me. Iemand gaf me zijn plek. Een klein meisje kwam vragen stellen — allemaal vanwege die stevige medaille om mijn nek.
De stad — en het eten
Ik overwoog eigenlijk om deze sectie over te slaan, want iedereen weet dat New York City geweldig is. Maar als je onder een grote steen hebt geleefd en nog nooit van de stad hebt gehoord, laat me het dan duidelijk maken: de stad alleen is al reden genoeg om mee te doen aan haar marathon.
De mensen, de wolkenkrabbers, de bruggen, Central Park, de avenues, de flikkerende billboards. Er wacht iets nieuws, hoogs, lawaaiigs of lekkers om elke hoek.
En als we het over lekker hebben, dan is New York voor mij in de eerste plaats ETEN. Je kunt hier alles krijgen — niet zomaar een versie, maar de beste versie.
Vooral pizza, dat is mijn liefdestaal.
We waren druk met het New Balance-programma, maar als ik volgend jaar terugkom, maak ik serieus tijd vrij alleen om te eten. 's Werelds beste bagels, pizza van topkwaliteit, pasta die Italianen aan het huilen maakt en wilde uitvindingen zoals de cronut (ja, we hebben het geprobeerd — ja, het smaakte naar pure vreugde en misschien een beetje verhoogd cholesterol, kijk maar naar de video).
Conclusie: Met een beetje onderzoek kun je eten van wereldklasse vinden uit vrijwel elke keuken op de planeet. Als voorbeeld gingen Katharina en ik naar L’Industrie in WestBCX0">Village, en hun burrata-pizza was de beste pizza die ik ooit had gegeten. Punt.
Een selectie van snelle New Balance-schoenen
Ren het zelf!
Als je thuis op de bank zit en door het artikel scrolt, misschien met je benen een beetje trillen van spanning, denk je waarschijnlijk: “Hoe meld ik me aan voor deze geweldige race?” En het antwoord is: het is verre van zeker om een kaartje te krijgen. Maar één ding is zeker — als je je naam niet in de loting gooit, heb je al verloren. Dat is mijn mantra al jaren, en daarom heb ik mijn vrouw zowel naar Nice in Frankrijk als San Francisco gesleept voor een of andere wilde race.
Hoewel bijna 60.000 het voltooien, is de TCS New York City Marathon niet gemakkelijk om binnen te komen. In 2025 solliciteerden maar liefst 200.000 mensen, wat je ongeveer 30% kans geeft om een plek te krijgen. Wil je de volgende keer meedoen, moet je je inschrijven voor de loting in het vroege voorjaar. Voor 2026 betekent dat tussen 4 en 25 februari. Alle details vind je op de New York Road Runners website.
Dus kom op: schrijf je in, duimen, tenen en misschien zelfs je veters, en hoop dat New York zegt: “Tot ziens in november!”
Ongeacht welke race je aangaat, heeft de schoenen die je de best mogelijke ervaring geven.
