Zoals ik eerder heb beschreven, was mijn revalidatietraject verre van lineair. Het was gekenmerkt door ups en downs, kleine overwinningen en periodes van twijfel. Recentelijk bevond ik me weer in een situatie waarin mijn lichaam negatief begon te reageren - en ik vreesde een grotere terugval.
Ik begon me af te vragen of mijn eerdere stressreactie wel goed was genezen, en de onzekerheid over wat er aan de hand was, begon steeds meer mentaal ruimte in te nemen.
Om duidelijkheid te krijgen en te voorkomen dat de zorgen de overhand namen, besloot ik in overleg met een arts van Team Denmark een scan te laten maken. Dit zou me een objectiever beeld van de situatie geven - en hopelijk gemoedsrust.
Keerpunt
Gelukkig toonde de scan aan dat de blessure goed was genezen en dat er geen nieuwe schade of echte terugval was.
Dit nieuws werd een mentaal keerpunt. Niet alleen omdat het goed nieuws was, maar omdat ik vanaf dat moment de angst kon loslaten en in plaats daarvan kon focussen op oplossingen en de volgende stappen.
Het werd me duidelijk hoe sterk de band tussen lichaam en geest is: Toen de gedachten tot rust kwamen, begon het lichaam bijna onmiddellijk beter aan te voelen - zowel fysiek als in de training.
Reactie en aanpassing
Met een duidelijker uitgangspunt begon ik te analyseren wat de oorzaak kon zijn van de symptomen en spanningen die ik had ervaren.
In samenwerking met de arts van Team Denmark kwam ik tot de conclusie dat het fietsen - vooral de zware en intensieve sessies - waarschijnlijk te belastend was geweest voor de dijen. Het werd duidelijk dat ik hier mijn aanpak moest veranderen.
We besloten daarom het fietsen volledig te schrappen en te vervangen door aquajoggen en buiten hardlopen. Daarnaast intensiveerde ik met een gerust hart de behandeling van de dijen en liet ik de spanningen die me al een tijd hinderden los.
Tegelijkertijd deed ik een stap terug in het trainingsplan en veranderde ik mijn focus. Ik verminderde zowel de hoeveelheid als de intensiteit, en keerde terug naar een eenvoudiger aanpak: Gewoon hardlopen. Zonder druk. Zonder te jagen op vorm of tijden. En juist die aanpak bleek erg goed te werken.
De snelle en duidelijke vooruitgang, zowel fysiek als mentaal, was een sterke herinnering dat in sommige situaties 'minder is meer' - vooral wanneer het lichaam onder druk heeft gestaan. Durven tijdelijk loslaten en zichzelf toestaan te herstellen en opnieuw op te bouwen is nu een noodzakelijke investering op de lange termijn.
Mijn traject is nog gaande, en ik ben nog niet aan de finish of terug op de normale trainingshoeveelheid. Maar voor het eerst in lange tijd voelt het alsof het lichaam sterk en stabiel is, en dat er licht aan het einde van de tunnel is. Er is weer rust in de gedachten en richting in de training - en daarmee komen ook de vreugde en de positieve gedachten.
Het komt wel goed en de doelen voor de zomer zijn realistisch.
Meer weten?
