Zoals ik eerder heb beschreven, is mijn revalidatieproces verre van lineair geweest. Het was gekenmerkt door ups en downs, kleine overwinningen en periodes van twijfel. Onlangs bevond ik me opnieuw in een situatie waarin mijn lichaam negatief begon te reageren - en ik vreesde een grotere terugval.
Ik begon me af te vragen of mijn eerdere stressreactie wel goed genezen was, en de onzekerheid over wat er aan de hand was, begon mentaal steeds meer ruimte in te nemen.
Om duidelijkheid te krijgen en te voorkomen dat de zorgen de overhand kregen, besloot ik, in samenwerking met een arts van Team Danmark, een scan te laten maken. Dit zou me een objectiever beeld van de situatie geven - en hopelijk rust in mijn hoofd.
Keerpunt
Gelukkig toonde de scan aan dat de blessure goed genezen was en dat er geen tekenen waren van een nieuwe blessure of echte terugval.
Dit nieuws werd een mentaal keerpunt. Niet alleen omdat het goed nieuws was, maar omdat ik vanaf dat moment de angst kon loslaten en me in plaats daarvan kon richten op oplossingen en de volgende stappen.
Het is interessant hoe duidelijk het voor mij werd hoe sterk de verbinding tussen lichaam en geest is: Toen de gedachten tot rust kwamen, begon het lichaam bijna onmiddellijk beter aan te voelen - zowel fysiek als in de training.
Reactie en aanpassing
Met een duidelijker uitgangspunt begon ik te analyseren wat de oorzaak kon zijn van de symptomen en spanningen die ik had ervaren.
In samenwerking met de arts van Team Danmark kwam ik tot de conclusie dat het fietsen - vooral de zware en intensieve sessies - waarschijnlijk te veel belasting voor de benen was geweest. Het werd duidelijk voor mij dat ik hier mijn aanpak moest veranderen.
We kozen er daarom voor om het fietsen volledig te schrappen en te vervangen door aquajogging en buiten hardlopen. Daarnaast intensiveerde ik met een gerust hart de behandeling van de benen en liet ik de spanningen los die me al langere tijd hinderden.
Tegelijkertijd nam ik een stap terug in het trainingsplan en veranderde ik mijn focus. Ik verminderde zowel de hoeveelheid als de intensiteit, en keerde terug naar een eenvoudigere aanpak: Gewoon lopen. Zonder druk. Zonder te jagen op vorm of tijden. En juist die aanpak bleek heel goed te werken.
De snelle en duidelijke vooruitgang, zowel fysiek als mentaal, was een sterke herinnering dat in sommige situaties "less is more" geldt - vooral wanneer het lichaam onder druk heeft gestaan. Durven loslaten en jezelf toestaan te herstellen en opnieuw op te bouwen is nu een noodzakelijke investering op de lange termijn.
Mijn proces is nog steeds gaande, en ik ben nog niet op mijn einddoel of terug op het normale trainingsvolume. Maar voor het eerst in lange tijd voelt het alsof het lichaam sterk en stabiel is, en dat er licht aan het einde van de tunnel is. Er is weer rust in de gedachten en richting in de training - en daarmee komen ook de vreugde en de positieve gedachten.
Het komt wel goed en de doelen voor de zomer zijn realistisch.
Geïnteresseerd in meer?
