Weer kunnen hardlopen na een blessure voelt alsof je een deel van jezelf terugkrijgt. Het is zowel euforisch als gevaarlijk. Euforisch omdat het lichaam zich herinnert hoe het is om vrij en sterk te bewegen. Gevaarlijk, omdat de vreugde de signalen van het lichaam snel kan maskeren en je te gretig kunt worden. Die balans is precies waar ik nu middenin sta.
Mijn weg terug begon na een stressreactie in het dijbeen - een overbelastingsblessure die een volledige hardlooppauze vereiste. De eerste drie weken waren zonder ook maar één hardlooppas. In plaats daarvan zat ik op de fiets, bouwde voorzichtig uithoudingsvermogen en kracht op zonder het geblesseerde gebied te belasten. Het was frustrerend - ik wilde naar buiten. Maar het was noodzakelijk. Het lichaam had rust nodig.
Eerste stappen, met en zonder hulp
Daarna begon ik langzaam met hardlopen op de Alter-G - een loopband die de belasting vermindert door een deel van je lichaamsgewicht te dragen. Het was een enorme opluchting. Voor het eerst in weken kon ik de hardloopbeweging weer voelen, maar zonder de volledige belasting.
Ik verhoogde geleidelijk het gewicht en de afstand, totdat ik eindelijk de eerste stappen buiten kon zetten. Eerst korte, gecontroleerde, rustige runs. Maar toen - plotseling - begon het op echt hardlopen te lijken. Ik haalde net een paar goede sessies, waar alles gemakkelijk en natuurlijk aanvoelde... Zou ik terug kunnen zijn?
En toen kwam de terugslag.
Langetermijn geduld
Het was geen grote terugslag - gelukkig. Maar genoeg om me weer langzamer te laten gaan. Genoeg om me eraan te herinneren hoe dun de lijn is waarop je balanceert tijdens revalidatie. Want je wilt zo graag weer aan de slag - vooral als de doelen in het vooruitzicht liggen. Het is een echte uitdaging om goed naar je lichaam te luisteren, vooral als je het gevoel hebt dat je eindelijk op de goede weg bent. Als je je bijna gezond voelt, bijna klaar.
Maar ik heb geleerd - en leer nog steeds - dat het in die momenten is dat je het lange spel wint of verliest. Het is daar waar je beslist of je echt wilt vooruitgaan, of alleen maar tijdelijk vooruitgang boekt. Want als je doorgaat en de signalen negeert, riskeer je helemaal terug naar het begin te gaan. En dat is het niet waard.
Op dit moment loop ik wat achter op mijn oorspronkelijke plan. Maar ik ben nog steeds onderweg. Het proces is niet lineair - het is zigzaggend, gevuld met kleine overwinningen en noodzakelijke tegenslagen. En het belangrijkste is dat ik nog steeds vooruitga. Niet alleen naar weer hardlopen - maar naar weer sterk en duurzaam hardlopen.
Het gaat er niet alleen om snel terug te komen. Het gaat erom goed terug te komen.
Meer interesse?
