Het startschot klinkt. We gaan snel van start – maar dan klinkt het schot opnieuw, en de commentator roept om een herstart. Vals starten bij een marathon – dat gebeurt nooit. Ik stop samen met de anderen, draai me om en loop rustig terug naar de start. Deze keer stel ik me verder naar achteren op voor een rustige start volgens het plan.
Vanuit de luidsprekers klinkt het naar de Keniaanse loper die vals startte:
"What are you doing? It's a marathon, not a sprint."
De commentator heeft gelijk – vooral in deze omstandigheden. Het is 7.30 uur, de temperatuur nadert 30 graden en de luchtvochtigheid is hoog.
Ik kijk omhoog en herinner mezelf eraan waar ik ben: op het nationale stadion van Japan voor het WK, tussen de besten van de wereld. En het allerbelangrijkste – aan de startlijn. Drie maanden geleden kon ik helemaal niet lopen.
Herstel en voorbereiding
Eerder heb ik verteld over mijn terugweg van een stressreactie in mijn femur – een achtbaan van een proces. Nu is de weg weer vrij, en de afgelopen 12 weken heb ik de training rustig kunnen opbouwen.
70, 80, 95, 100 km – en uiteindelijk twee weken met 150 km, aangevuld met intervallen en langere afstanden. De laatste paar weken waren wat rustiger met ongeveer 130 km vanwege de reis en pre-camp in Fukuoka.
Als ik aan de startlijn sta, ben ik gespannen. Niet alleen over wat er zal gebeuren, maar ook over hoe mijn lichaam zal reageren. Ik voel me goed voorbereid op de warmte en omstandigheden – maar de training was niet zoals normaal voor een marathon, waar ik normaal 180 km/week bereik in een 10-12 weken blok.
De perfecte trainingsblok betekent echter niet de perfecte race – en andersom. De vorm voelde veelbelovend, anders was ik niet gegaan. Een paar loopevenementen gaven goede signalen, en mentaal was ik klaar om weer te concurreren.
De race
Ik begin rustig vanwege de warmte en vind snel een Amerikaan die ik ken van een trainingskamp in Boulder, Colorado. We hebben eerder gesproken en zijn het eens over de strategie: conservatief en slim lopen in de hitte.
We laten de ambitie los om met de kopgroep mee te gaan en focussen in plaats daarvan op het vinden van een ritme dat we kunnen volhouden. De kop loopt een tempo dat ik weet dat ik niet kan aanhouden zonder te oververhitten – dus laten we ze gaan.
Toch gaat het iets te snel in het begin – 15:35 op de eerste 5 km (het plan was maximaal 16:00). Halverwege passeren we 1:07:00, en ik voel de hitte. Maar we beginnen velen in te halen die te hard zijn begonnen. Vanaf 30 km richting de finish halen we plaatsen in bundels in.
Met nog 200 meter te gaan pak ik nog een plek en passeer de finish als nummer 29.
Nasleep
Het doel was eigenlijk top-20. Ik had gehoopt meer in te halen door slim te lopen en de focus op koeling te houden. Maar anderen waren net zo goed voorbereid, en het veld was sterk. Mis je maar een paar procenten, dan zie je dat in de plaatsing.
Toch ben ik tevreden. Ik zakte wat in de tweede helft en liep 68:30 – anderhalve minuut langzamer dan de eerste. Vijf minuten van de winnaar is echter goedgekeurd in deze omstandigheden en met mijn voorbereiding.
Het belangrijkste is dat ik terug ben – en dat mijn lichaam positief reageert.
Deze race is niet de climax van een klassieke marathonblok. Het is het begin van de volgende fase. Ik mis nog scherpte en continuïteit, maar nu heb ik iets om verder op te bouwen. Ik kijk al uit naar de volgende marathon, die om de hoek wacht.
Nu draait het om herstel, leren – en doorgaan met opbouwen.
Meer weten?
