Ik ben nu officieel geselecteerd voor het WK marathon, dat dit jaar over twee weken in Tokio wordt gehouden. Het is een van de grote evenementen – zowel qua prestige als mijn persoonlijke doel dat ik lang heb nagestreefd. Een WK-ticket in handen betekent niet alleen dat mijn conditie op de goede weg is; het is ook een bevestiging dat het lange, moeizame werk zijn vruchten afwerpt, zelfs als het bergop ging.
Voor degenen die mijn eerdere artikelen hier op RunningXpert.com hebben gevolgd, is het geen geheim dat ik eerder dit jaar tegen wat uitdagingen aanliep. Ik liep een van de meer uitgebreide blessures op en moest drie weken pauzeren van hardlopen. In die periode – vooral tegen het einde – gaf ik de voorkeur aan fietsen om mijn conditie op te bouwen zonder al te veel belasting. Het leek theoretisch een goede keuze.
Terug als loper
De conditie was goed en ik voelde me sterk, maar in mijn geval nam het fietsen te veel tijd in beslag en werd het te intensief. Dit leidde tot compromissen in zowel herstel als de noodzakelijke hardloophoeveelheid – en dus ook de eigenlijke wederopbouw.
Daarom besloot ik ongeveer twee maanden geleden bewust om drastisch te minderen met fietsen en me te richten op de twee belangrijkste elementen voor een marathonloper: herstel en hardlooptraining. De afgelopen 7-8 weken kon ik eindelijk de hardloophoeveelheid weer opbouwen, en dat was merkbaar – zowel fysiek als mentaal. Het lijkt alsof het systeem langzaam weer in ritme komt. Ik begin weer een loper te voelen – niet slechts iemand die traint om bezig te blijven.
Geduld en focus
Het is natuurlijk nog vroeg, en twee maanden is tegelijkertijd veel en weinig. Maar voor het eerst in lange tijd voel ik dat ik op een stijgende lijn zit, en qua vorm sta ik er goed voor. Het geeft rust en motivatie – en niet in de laatste plaats het geloof dat ik aan de startlijn in Tokio kan staan met ambities voor een groot resultaat.
Geselecteerd worden voor het WK betekent veel! Het is meer dan alleen een plek in het startveld. Het is een erkenning van het werk dat is verricht, en een symbool dat iemand gelooft dat je meer in je hebt. Voor mij persoonlijk is het ook een herinnering waarom ik dit doe: ik hou van competitie, maar ik hou minstens zoveel van het proces – de kleine vooruitgangen, de dagelijkse keuzes en de lange, eenzame tochten waarin je weet dat je iets opbouwt.
Nu gaat het erom verder te bouwen – slim, gecontroleerd en met een scherp oog op het doel in Tokio. Ik kijk ernaar uit om de reis daarheen te delen en hopelijk de doelen die ik heb gesteld te bereiken.
